Lovin' You
“เยดดดด มึง! พี่คนนั้น หล่ออออ”
“จริง! เท่สัดอ่ะ เขาเป็นประธานเชียร์คณะด้วยนะมึง”
“หล่อขนาดนี้หลุดรอดสายตากูไปได้ยังไงวะ ไม่น่าเชื่อ”
“ได้ยินว่าเป็นหัวหน้าทีมบาสมหาลัยเลยนะมึง”
“พวกมึงว่าท่าทางแบบนี้เจ้าชู้ป่ะให้ทาย?”
“เจ้าชู้ก็ดีสิ กูจะไปทอดสะพานอ่อยเดี๋ยวนี้แหละ!”
เอิ่ม...
นั่นคือประโยคที่สาว ๆ ย้ำ! สาว ๆ
พูดคุยกัน เมื่อ บีม เบส เบว (เป็นอะไรกับบอใบไม้มากไหม?) กุลสตรี(เหลือน้อย)สามนางกำลังจ้องจะจับกินตับ
เอ๊ย จับตามองผู้ชายที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าแสตนเชียร์ของคณะบริหารธุรกิจซึ่งอยู่เยื้องจากแสตนของคณะตัวเองไม่มาก
ผมนั่งเบื่อ ๆ อยู่ก็มองตามไปดิ อืมมม มันเป็นผู้ชายที่สูงมาก ๆ ดูเนี้ยบ ท่าทางสะอาดสะอ้าน
หน้าตานี่พระเอกมาเอง เฟอเฟคว่ะแม่ง แล้วก็นะลุคนี้มันหาได้ยากในคณะผม
ขนาดผู้หญิงในคณะยังเถื่อนเลยจะให้ผู้ชายทำตัวดูดีเป็นเจนท์ได้อย่างไร หล่อสกปรก
ซกมก ดูโจร ๆ สิจะได้เหมาะสมกัน! เพราะฉะนั้นนาน ๆ ทีพวกหล่อน ๆ ได้เห็นของดีเชิญระริกระรี้ได้เต็มที่ไม่ว่ากัน ...แต่คิดว่าผมรับได้ป่ะให้ทาย?
“ทำไมคณะเราไม่มีแบบนี้บ้างวะ” บีม
หนึ่งในสามสาวพูดขึ้นมาเสียงห้าว
“กูก็ว่างั้นแหละ เห็นแบบนี้กูอยากย้ายคณะเลยมึง
กูคงมีกำลังใจเรียนมากขึ้นถ้ากูได้ไปอยู่ใกล้ ๆ พี่เขา ฮ่า ๆ” และเป็นเบส
สาวหน้าตาเรียบร้อยที่คำพูดตรงข้ามกับบุคลิกอย่างแรงออกความคิดเห็น
“ไอ้ครีมไงมันก็หน้าตาดีนะมึง มึงหันไปมองหน้ามันดี ๆ สิ” เบวเสนอบ้าง
แล้วมันทั้งสามก็พร้อมใจหันมามองหน้าผม ทำไมต้องเบี่ยงประเด็นมาที่กูด้วยวะ =.=
“หึ ไม่ไหวว่ะหน้าตาดีแบบน่ารักเกินหน้าเกินตากู
ถ้าเอาเป็นเมียน่ะโอเค” ชิดดด! ไอ้บีมพูดแล้วมองผมด้วยสายตาเหยียดสีผิว
(ผมขาวกว่าผิดรึไง?) เป็นผู้หญิงเสือกจะจับกูทำเมีย ฉุนโว๊ย! อย่าให้กูสูง
ล่ำ บ้างเถอะ ผู้หญิงคนนี้แม่งผู้ชายรุ่นเดียวกัน(ไม่รวมผม)ไม่ค่อยอยากจะเล่นด้วยหรอกครับ
เธอตอกมาทีกรูเงิบ คนนี้อ่ะแรงงง บ่องตง!
“หน้าตากูเป็นแบบนี้มันจะทำไมครับ คุณบีม” ผมถาม
ดุนลิ้นในโพรงแก้มกรูพร้อมหาเรื่อง(ผู้หญิง)เต็มที่ละงานนี้ ไซส์พอ ๆ กันกรูสู้ได้
เดี๊ยะพ่อจับทำภรรเมีย =*=
“ร้อนว่ะ” เสียงทุ้มดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับท่อนแขนหนัก ๆ ที่วางตุ๊บลงบนไหล่เล่นผมเอาหัวทิ่มไปข้างหน้าเล็กน้อย
เพื่อนที่เคารพทำอะไรไม่เกรงใจสรีระกูเลยนะมึง แรงยังกับควายกรูตกสแตนเชียร์ทำไง
“ไปทำเหี้ยไรมาล่ะ มาช้าแล้วเสือกบ่นนะมึง
ดีที่พี่เขายังไม่เรียกรวมไม่งั้นมึงโดนซ่อมแน่” ผมบ่นกลับ
แต่ไอ้หนึ่งมันไม่ได้สนใจผมเลย มันมองสามสาวที่อยู่ข้างหน้านั่งต่ำกว่ามันและผมไปขั้นนึงแล้วมองไปที่สแตนพวกบริหาร
ใช่ เรื่องมันยังไม่จบ!
“งานกูก็มีเถอะ แล้วสามสาวบอใบไม้นี่นั่งจ้องมึงทำไม
ไอ้ผู้ชายแสตนนั้นก็ด้วยกูยืนอยู่หลังสแตนสังเกตมาพักนึงละ” จบคำพูดของไอ้หนึ่งเราทั้งห้าคนก็หันหน้าหันขวับไปทางสแตนของพวกบริหารทันที
แต่แน่นอนละครับถ้ามีคนมองมาที่ผมจริง ๆ ลองเจอพวกผมมองกลับไปหลาย ๆ คนแบบนี้ดิมันต้องหันหนีไห้ว่องล่ะ
“คนไหนวะ?” เป็นบีมนั่นแหละครับที่ถามขึ้นมา
“คนที่ยืนเด่น ๆ เลยมึง ตรงหน้าสแตน” มีเด่น ๆ คนเดียวครับคนที่เป็นประเด็นตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย!
ผมได้ยินเสียงกลอง ตึงโป๊ะ ดังขึ้นมาในหัวก่อนจะหัวเราะ หึหึ ในลำคอ เป็นไงละน้องบีมชายหนุ่มสุดฮอตของมึง
โทษฐานที่หาว่ากูเหมาะสมกับการเป็นเมืองขึ้น(เมีย)ของผู้ชาย ถึงตอนนี้อาจจะเป็นกรูที่จิ้นไปเอง
แต่พี่ครีมคนนี้ก็ขอให้พี่สุดฮอตของมึงเป็นเกย์ และที่สำคัญกูขอให้มันเป็นฝ่ายรับ
กร๊ากกก << ครีมโหมดอาฆาตแค้นเต็มที่
“ไม่จริง/มึงตาฝาดแล้วล่ะหนึ่ง/โอ๊ววว ไม่นะ อนาคตสามีของชั้นนน”
เอิ่ม...ผู้หญิง(พวกนี้)ช่างน่ากลัว
เสียงซาวเอ็ฟเฟคของสาว ๆ ดังหึ่ง ๆ เป็นแบล็คกราวด์คำสาปแช่งในหัวผม
เออยังสงสัยอยู่นะ นี่ผมโดนพี่เขามองจริงเหรอไม่ยักกะรู้ตัวแฮะ ผู้ชายปกติหน้าตาเทพ
ๆ เหลือไว้ให้โลกจากรึกบ้างเถอะ ผมก็ขอให้มันไม่เป็นความจริงละกัน
เมื่อกี้ที่ไอ้หนึ่งเห็นคงเป็นภาพลวงตาที่เกิดจากการตกกระทบของแสง (ทฤษฎีไหนวะนั่น)
“มึงสามตัวหันกลับไปนั่งนิ่ง ๆ ทำตัวปกติเหมือนตอนแรกสิ ทำเป็นไม่สนใจ
คอยดูแล้วกันว่ามันจะมองมาอีกไหม” ไอ้หนึ่งสั่ง ดูคำพูดคำจากับผู้หญิงของเพื่อนผมสิครับ(พูดเหมือนตัวเองพูดเพราะ)
ต้องเข้าใจอย่างนะ ผู้หญิงคณะผมพวกเธอไม่ต่างจากผู้ชาย ห้าวหาญมาก อึดถึกที่สุด
เพราะฉะนั้นคำพูดหวาน ๆ ตัดออกไปจากชีวิตเถอะครับเดี๋ยวพวกหล่อน ๆ จะอ้วกเอา
“มึงก็นั่งเฉย ๆ ล่ะไอ้ครีม อย่าให้รู้นะว่ามึงส่งสายตาให้พี่เขา” ห๊ะ!
ไอ้บีมตอกมาให้เงิบอีกรอบ นี่แค้นกรูมาแต่ชาติปางใด
ไอ้หนึ่งกับอีกสองสาวนี่ฮาแตกเลยครับ
นี่กรูผิดเหรอ กรูผิดใช่มะ =0= !
“กูอยากตายล่ะ” ที่กูมองน่ะพวกสาว ๆ ที่นั่งบนสแตนบริหารต่างหาก
นางฟ้าลงมาจากสวรรค์(เวอร์)รึไงวะ ทำไมไม่ลงมาคณะผมบ้าง สวย น่า...ทั้งนั้น ดูแต่ละนางดิพอมานั่งเรียงกันนึกว่าประกวดนางสาวไทย
ติดเบอร์เข้าไปหน่อยแม่งใช่เลย (หมอนวดใช่ไหมครีม? =.=’’)
ผมเลิกให้ความสนใจสแตนเชียร์ของบริหารธุรกิจ
ก่อนที่สามสาวมันจะได้ใส่ร้ายว่าผมไปส่งสายตาให้ยอดชายพวกมัน หันไปด้านหลังสแตน
เห็นพวกพี่ปี 3 กำลังเดินเกาะกลุ่มกันมาพอดี หนึ่งในนั้นคือพี่สายรหัสผมเอง ‘เฮียวัช’
อ้อลืมบอกไปผมอยู่ปี 1 ครับยังไม่ได้แก่แต่อย่างใด นี่ก็เทอมสองแระเลยสนิทกะพี่
ๆ เป็นพิเศษ ผมมันเด็ก(ไม่เอา)กิจกรรม ก็งี้แหละ
โดนพี่หมายหัวเลยเป็นที่รู้จักไปทั่วไง ฮ่า ๆ
“เฮีย ๆ หวัดดีครับ” ยกมือไว้เฮียวัชปลก ๆ ดึงไอ้หนึ่งให้หันมาไหว้พี่
ๆ ด้วย คนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่บนสแตนก็หันไปไหว้ตาม ๆ กัน
พวกเราถูกสั่งให้จัดระเบียบนั่งกันใหม่กลายเป็นว่าผมต้องลงมานั่งข้างล่างสแตนแถวล่างสุด! เพราะคำสั่งของไอ้พี่โฟลคแม่ง
‘น้องผู้หญิงลงมานั่งสแตนชั้นล่างสุดนะครับ
ส่วนน้องผู้ชายใครรู้ว่าตัวเองตัวเล็ก เตี้ย ลงมาข้างล่างเหมือนกันครับ เชิญ’ ไม่สั่งป่าวมันหันมาทางผม
ส่งสายตาเอ็นดู อมยิ้มเล็กน้อย ‘เชิญมานั่งก่อนเพื่อนผู้หญิงเลยครับน้องครีม’ ได้ยินชัดกันถ้วนหน้ามันพูดใส่โทรโข่งเลยนะเมื่อกี้
เออฮากันให้พอ เผื่อแผ่ให้คณะอื่นฮาด้วยอีกต่างหาก ฮอตสุด ๆ เลยกูวันนี้!
แม่ง อย่าให้กูสูง กูล่ำ บ้างเถอะ!
(ประโยคนี้คงได้รีพีทอีกหลายรอบ เอเมน)
เรานั่งฟังพี่อธิบายถึงกิจกรรมที่ต้องทำต้องเตรียมตัวก่อนกีฬาของมหาลัยจะมาถึง
ว่าด้วยเรื่องเชียร์ แบ่งกลุ่มทำอะไรต่าง ๆ นานา ไอ้ผมก็นั่งทำตาปรือฟังด้วยความ(เหมือนจะ)ตั้งใจ
สรุปคือไม่มีอะไรเข้าสมอง กรูง่วงครับ ค่อยไปถามไอ้หนึ่งเอาทีหลัง
ขณะที่กำลังจะสัปหงกเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อผม
ทำให้อาการตาปรือหายไปทันทีลุกขึ้นยืนตรงแหน่วร้องตอบ “ครับผม” เสียงดัง
ทุกคน...เงียบ...อึ้ง... และสองวิต่อมาคือเสียงฮาครืนจากรุ่นพี่และเพื่อน ๆ
เป็นแบล็คกราว ...กรูผิดอะไรรึ?
ไอ้บีมที่นั่งข้าง ๆ ผมสะกิดเบา ๆ ที่ชายเสื้อ
มันสงบสติอารมณ์เลิกหัวเราะแล้วว่ามันเป็นคนเรียกผมเองเมื่อกี้ !!! ห๊ะ !!!
กรูทำอะไรลงไป !!! อายมั้ย ไอ้ครีมมึงอายมั้ยยยย T//////T
“ฮ่า ๆ โอ๊ยกรูปวดท้อง ฮ่า ๆ”
เสียงไอ้เหี้ยหนึ่งดังกว่าใครเพื่อนเลยทีเดียว รุ่นพี่ที่ว่าหน้าโหด
หน้านิ่งแค่ไหนมันยังหลุดหัวเราะกันหมดอ่ะ กว่ามหากรรมหัวเราะจะจบลงหน้าผมนี่เหลือบางเท่าถุงพลาสติก
โอ๊ยยย ขอปิ๊บทีกรูอายยยยยยย
“โอเค วันนี้ พอแค่นี้ หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจที่ผมพูดนะครับ
และขอให้ตั้งใจปฏิบัติในสิ่งที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มที่ด้วย ทราบไม่ทราบ!”
“ทราบครับ/ค่ะ!” น้อง ๆ
ตอบรับแข็งขัน แล้วแยกย้ายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ยังมีดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ
ยังไม่ทันที่ผมจะก้าวพ้นเขตสแตนเชียร์เสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่บิ๊กประธานเชียร์คณะผมก็ดังขึ้น
“ส่วนน้องครีม คุณอยู่ก่อนครับ”
งานงอกแล้วกรู๊ววววว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น