Lovin' You
// Guy Part //
‘กูแม่งบ้า’
พฤติกรรมของผมคงไม่มีคำอื่นอธิบายได้ดีไปกว่านี้แล้ว
ตอนแรก
ผมแค่อยากเห็นตัวจริงของเด็กครีม น้องปีหนึ่งที่เพื่อนทีมบาสพูดถึงบ่อย ๆ
อยากรู้ว่าตัวจริงมันจะดูดีซักแค่ไหนเชียว เห็นอ้างสรรพคุณน่ารักอย่างงั้นอย่างงี้
ซ้อมบาสพักหน่อยไม่ได้จับกลุ่มเปิดประเด็นตลอด
สงสัยน้องมันคงแมนไม่หยอกครับไอ้วัชไอ้โฟลคเลยต้องมากรี๊ดลับหลังแบบนี้ ...แต่สุดท้ายผมก็ต้องยอมรับนะ
ครั้งแรกที่เห็นครีม ผมเขวไปเหมือนกัน
เด็กแม่ง
...น่ากอดชิบ
แต่ดูท่าคนข้างตัวมันจะหวงน่าดู
แบบนี้สิกูยิ่งสนุก ผมคิดแล้วเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันก่อน
ความรู้สึกตอนแรกผมแค่จะหยอกน้องมันเล่น
พอผมเห็นท่าทางเขินอายแบบนั้นของครีมก็ชักอยากจะเลยเถิด ปกติเด็กมันอยู่เฉย ๆ
ก็เรียกเรตติ้งพุ่งกระฉูดอยู่แล้ว เล่นมายืนหน้าแดงเถือกทำอะไรไม่ถูกในอ้อนกอดผม
หมั่นเขี้ยวว่ะ ...ไม่ได้รู้ตัวเลยสินะว่าทำตัวน่าฟัดแค่ไหน ?
ย้อนไปเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่ร้านไอ้โฟลค
ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่แกล้งน้องมันขำ ๆ ส่วนไอ้เด็กหนึ่งผมก็ไม่ได้คิดจะมีเรื่องกับมันอยู่แล้ว
แต่สำหรับกับเด็กสองคนนั่นไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะเคืองไหม เห็นออกมาจากห้องน้ำแล้วพวกมันขอตัวกลับเลย
ตอนที่มันสองคนกำลังร่ำลาพวกเพื่อนผม
ผมก็นั่งมองหน้าครีม ท่าทางเหมือนน้องมันกำลังเขินจัด แก้มใสยังแดงระเรื่อ
สายตาลอกแลกไม่กล้าสบตาผมรวมถึงคนทั้งโต๊ะ ผิดกับไอ้หนึ่งที่ดูอารมณ์ดีเกินไป
ทั้งที่ตอนอยู่ในห้องน้ำมันแทบจะกระโดดชกผม
อยากรู้เหมือนกันว่ามันไปง้อกันอีท่าไหน เห็นแล้วหงุดหงิดแม่ง!
“เป็นไร? หน้าเครียดเชียวมึง” เสียงทักของไอ้พุธทำให้ผมหลุดจากเรื่องไร้สาระที่กำลังนั่งคิดอยู่
ผมเงยหน้ามองเพื่อนด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่บ่งบอกว่าไม่เข้าใจ
เครียดตรงไหนทำไมตัวผมเองยังไม่รู้สึก แค่นั่งคิดเรื่องน้องมันเพลิน ๆ ไม่เอาน่าเรื่องเด็ก
ๆ แบบนั้นไม่ได้สำคัญพอจะกระทบจิตใจผมได้หรอก
(พี่กายโหมดไม่ยอมรับความจริง =3='')
"กูนี่นะทำหน้าเครียด?"
"แล้วตอนนี้กูคุยกับใครอยู่ละครับ?" เชี่ยพุธเริ่มกวนตีน หงุดหงิดได้อีก
"เออ! ช่างกูเถอะ มึงรีบไปเปลี่ยนชุดไป” ผมออกคำสั่งเป็นเชิงไล่ ไอ้พุธเลยเดินเอากระเป๋าไปวางบนที่นั่งตรงสแตนเชียร์
เตรียมตัวซ้อมบาส เหลือไอ้นะ ไอ้เดย์ ไอ้โฟลค ไอ้วัช ไอ้ต่อ ทั้งตัวหลักตัวรองที่ยังไม่มา
ถึงวันก่อนเราจะดื่มกันหนักแต่เมื่อวานก็ถือว่าได้พักเต็มที่แล้วครับ
ต่างคนต่างต้องมีความรับผิดชอบในตัวเอง วันนี้คงจะมีไอ้ตัวไหนกล้าขาดหรือบ้าแฮงค์เหล้าข้ามวันแน่นอน
เราซ้อมบาสกันเกือบห้าชั่วโมง
ผมดูนาฬิกาตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มแล้วครับ
ทุกคนกำลังเก็บกระเป๋าของตัวเองเพื่อแยกย้ายกลับบ้านกลับหอ ขณะที่ผมก้ม ๆ เงย ๆ
จัดการกับกระเป๋าตัวเอง
ไอ้วัชที่วันนี้ดูสมาธิไม่ค่อยอยู่กับตัวเท่าไหร่ในช่วงซ้อมรีบเดินเข้ามาหาผม
มันเหมือนคนกำลังคิดไม่ตก สุดท้ายก็เลือกที่จะพูดออกมา
“ไอ้กาย ไอ้เดย์ เมื่อวานพวกมึงมีปัญหาอะไรกับน้องกูป่าววะ”
“ทำไมวะ?” ตอนแรกผมกับไอ้เดย์หันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ
เดย์มันยักไหล่ไม่รู้เรื่อง ผมเลยเลือกที่จะตอบเป็นคำถามแทน
“ก็ไอ้ครีมน่ะดิ วันนี้แม่งเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ดี ๆ
มาเหวี่ยงใส่กูกับไอ้โฟลค ทั้งที่ปกติพวกกูก็หยอกมันเล่นนะแต่วันนี้แม่งด่าว่ะ”
ไอ้วัชทำหน้าขยาด
"ยังไงวะ?" ไอ้นะถาม
"ก็มันด่ายังกับโดนพวกเราคนใดคนหนึ่งไปพรากพรหมจรรย์มันงั้นแหละ"
พอไอ้วัชพูดเสร็จก็หันไปทางไอ้โฟลคเพื่อจะขอความคิดเห็นเสริม
“จริงมึง ตอนนั้นมันพูดว่า พวกพี่เนี่ยนิสัยแบบนี้กันหมดเลยใช่มะ แม่งผู้ชายยังไม่เว้น ชอบมาลวนลาม
ชอบพูดหวานพูดหยอด มัวแต่มาเจ๊าะแจ๊ะผู้ชายด้วยกันอยู่เนี่ย
ไม่กลัวผู้หญิงมันสูญพันธุ์รึไงห๊า!!!... ลงท้ายแบบเสียงสูงปรี๊ดเลยมึง
แม่งกูกับไอ้วัชเงิบแดก” ไอ้โฟลคเสริมซะผมเห็นภาพเลยครับ ผมว่าไอ้พวกนี้โดนมันด่าแทนผมแล้วล่ะ
“มึงขำอะไรไอ้กาย
“หึ กูเนี่ยนะขำ ถ้าจะขำก็ขำพวกมึงนั่นแหละ อยากไปยุ่งกับมันดีนัก” ผมพูดใส่ไอ้โฟลค
ส่วนเพื่อนเดย์ที่รู้เห็นเหตุการณ์วันนั้นมันหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเลยครับ
ท่าทางจะกลั้นไม่อยู่
"แล้ววันนั้นหายไปนานสองนานในห้องน้ำมึงไปสร้างวีรกรรมอะไร” ไอ้วัชถามผม
"เข้าห้องน้ำนาน กูคงไปกู้ชาติอยู่มั้งสัด ไอ้เดย์ก็เข้าไปพร้อม ๆ
กูไม่ถามมันมั่งวะ"
เราคุยกันขโมงโฉงเฉงต่อซักพัก
พอแยกย้ายกันจริง ๆ ผมกับไอ้เดย์เราเดินสะพายเป้ใบใหญ่ของตัวเองไปที่ลานจอดรถข้างโรงยิมครับ
พอดีจอดรถไว้ที่เดียวกัน ผมถึงรถก่อนจัดการเปิดประตู โยนเป้ไปไว้ที่เบาะหลัง
แต่ไม่ทันจะปิดประตูรถ ไอ้เดย์ก็หันมาเรียก พี่กาย ๆ ดัดจริตสุด ๆ ดูมันมีความสุขกับการได้รู้ได้เห็นเรื่องของผมเหลือเกินนะ
"ไรวะเดย์"
“กูว่าน้องครีมมันอยากด่ามึงว่ะ” มันว่างั้น
แล้วเดินจากไปพร้อมด้วยประโยคล้อเลียน “ช่วยเบา ๆ
มือด้วยล่ะพี่กาย ฮ่า ๆ”
ผมไม่ตอบ
แต่ก็อดที่จะคิดภาพตามไม่ได้ จริงของไอ้เดย์ว่า
สงสัยผมต้องเสนอหน้าไปให้น้องมันด่าบ้างแล้วล่ะ !!
- - - - - - - - - - Part 03 :: I'm Sorry, Oh baby am so crazy 65% - - - - To be continued - - -
กว่าผมจะกลับถึงคอนโดก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน จัดการล็อครถ
ขึ้นลิฟท์ตรงไปห้องตัวเอง สังเกตเห็นข้าวของที่กองเพนินอยู่ที่ประตูห้องข้าง ๆ ได้แอบสบตากับสิ่งมีชีวิตพันธ์เปอร์เซียสีดำขนยาวฟูฟ่องที่นอนแกว่งหางไปมาอยู่ในกล่องใส่
สายตาเธอไม่เป็นมิตรและดูท่าทางขี้วีนซะด้วย เอาเป็นว่าจะน่ารักหรือน่ากลัวก็ช่างมัน
ผมแค่หวังว่าเจ้าของห้องคนใหม่ซึ่งจะมาเป็นเพื่อนข้างห้องผมจะไม่ก่อความเดือนร้อนใดใดก็พอ
พอเปิดประตูเข้าห้อง ผมตรงไปที่ห้องนอนทันที ทิ้งของในมือไปที่เตียงกว้างก่อนเข้าห้องน้ำปลดเปลื้องเสื้อผ้าล้างเอาคราบไคลและความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย
วันนี้รู้สึกเพลียชอบกล สงสัยนัดอะไรกับใครไว้คงต้องยกเลิกไปเพราะหลังอาบน้ำเสร็จเริ่มสบายตัวร่างกายก็โหยหาหมอนและเตียงโดยอัตโนมัติ
เอาเป็นว่าวันนี้งานเงิน โปรเจคห่าเหวอะไรก็ค้างไว้ก่อนแล้วกัน นอนก่อนละวะ
ในขณะที่ผมกำลังดำดิ่งเข้าสู่ห้วงของการหลับใหล
เสียงแผดร้องของโทรศัพท์ก็ดังลั่นห้อง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ
หรี่ตาดูเบอร์ที่โทรเข้า
Vat iPhone… Slide to answer ผมตัดสินใจรับสายมัน ถ้าโทรมาไร้สาระละมึงน่าดู!
“ว่าไงมึง มีอะไร”
‘เฮ๊ยหนึ่งงง ตอนนี้กูอยู่ร้านรีแล็กซ์
แดกเหล้ากับเฮียวัชช ไอ้พรีมม ไอ้ซ็องงง มึงจะมามั้บคร๊าบบ?’ เสียงยานคางแต่คุ้นหู ไม่ใช่ไอ้วัช แล้วใครวะ?
ผมละโทรศัพท์จากหูมาดูหน้าจออีกรอบ ก็เป็นเบอร์ไอ้วัชโทรมา แล้วเมื่อกี้มันคิดว่าตัวเองคุยกับไอ้หนึ่ง
บอกอยู่กับไอ้วัช ไอ้ ไอ้ ทั้งหลาย เสียงดนตรีเสียงคนดังแทรกเข้ามาในหูวุ่นวายไปหมด
ใครเล่นเหี้ยอะไร กูยิ่งง่วงอยู่
“นั่นใคร?”
‘นี่มึงจำเสียงกูไม่ได้เหรอ ครีมโว๊ย ครีมมมมม ครีมคร๊าบบบ’
อ้อน้องครีม ตะโกนซะขี้หูกูเกือบแดดิ้น มาอีหรอบนี้เมาชัวร์ แถมเมาแล้วเสือกฟังเสียงผมเป็นเสียงเหี้ยหนึ่งได้
ผมจิ๊ปากอย่างรำคาญใจ อย่าให้เจอหน้านะกูจะจับทำเมียแม่งให้รู้แล้วรู้รอด
กวนใจกูเกิ๊นนน!
“หึ เมามากเหรอครับ?” ผมถามมัน
“เออเมา ที่ร๊ากกมารับเค้าหน่อยยยย เอิ๊กก” เฮอะ! ที่รักงั้นเหรอ เออ เดี๋ยวได้เรียกกูบนเตียงแน่!
“อืม เดี๋ยวกูไปรับ ขอที่รักมึงคุยกับไอ้วัชหน่อยซิ”
‘หะ หา คุยกับไอ้วัช เอ๊ยเฮียวัชเหรอ คุยไมวะ เออ ๆ
แป๊บนะ’ =.=’’ มันเงียบไปสักพัก ได้ยินแว่ว ๆ ว่าเฮีย ๆ ไอ้หนึ่งอยากคุยด้วย
นี่ตกลงตอนโทรออกครีมมันไม่ดูเบอร์ดูหน้าจอเลยใช่ไหม รึตาลายจนเห็นชื่อกูเป็นชื่อเพื่อนสนิทมัน
‘เออ ว่าไงวะหนึ่ง’ ไอ้นี่ก็อีกคน...หนึ่งพ่อง
!
“กูเอง!” กูก็หวังว่ามึงจะจำเสียงเพื่อนมึงได้
‘เฮ๊ย! ไอ้ก า…’
“หุบปากแล้วฟังกู!” ผมพูดตัดหน้าไอ้วัชก่อนที่มันจะได้ทำกระต่ายน้อยแถวนั้นตื่นตูมก่อนที่นายพราน(อย่างผม)จะออกล่า
เสียงดนตรีเสียงคนที่ดังสอดแทรกเริ่มเบาลง สงสัยมันจะเดินเลี่ยงออกมานอกร้าน เหี้ยนี่ ซ้อมบาสเสร็จนึกว่าจะกลับไปอาบน้ำนอน
เสือกไปแดกเหล้า เดี๋ยวสั่งซ่อมแม่ง สนามฟุตบอลซักห้ารอบเป็นไง!
‘เออ ๆ มีอะไรว่ามา’
“พวกมึงไปกินตั้งแต่กี่ทุ่ม ไอ้ครีมมันถึงได้เมาหมาแล้วโทรผิดหากูแบบนี้!” ชักฉุนแล้วนะเว๊ย!
‘อ้อ คืองี้...’ ไอ้วัชมันเล่า สรุปคือพวกครีมกับเพื่อนมันทำโปรเจคอะไรซักอย่างนี่แหละส่งอาจารย์แล้วปรากฏว่ามันผ่านแบบไม่ต้องแก้ไขแปลนอะไรอีก
เลยพากันไปฉลอง ส่วนเรื่องที่ไอ้หนึ่งไม่ได้ไปด้วยแต่แรกก็เพราะมันทำงานคนละกลุ่ม กลุ่มไอ้หนึ่งยังต้องแก้แปลนงานเลยไม่ได้ไปเย้ว
ๆ กับพวกครีม แล้วที่พักไอ้วัชใกล้กับร้านนี้ครับ มันบอกน้องอุตส่าห์โทรชวน
ไม่ไปคงเสียมารยาท ห่านจิก! มึงอยากแดรกเหล้าสิไม่ว่า!
สุดท้ายพอครีมมันเมาก็เลยเป็นอย่างที่เห็น
ผมไม่นงไม่นอนแม่งแล้ว ใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้แนบหู มือสะบัดผ้าห่มออกจากตัวลุกไปเปิดไฟ
ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าหาเสื้อเชิ้ตสักตัวและกางเกงยีนส์ออกมาสวม กูจะไปรับคนเมา!
‘เคลียร์ยัง เดี๋ยวกูจะกลับเข้าไปในร้านแล้ว
จะได้บอกน้องด้วยว่ามันโทรผิด’
“ไม่ต้องโทรเรียกไอ้หนึ่งกูไปรับมันเอง”
‘เออ เรื่องของมึงกับมันเคลียร์กันเอง
กูว่าแล้วแม่งต้องเป็นแบบนี้’ ผมกระตุกยิ้มพอใจ ไอ้วัชคงหมายถึงเรื่องที่มันโดนครีมด่าครับ
ก็ทำไมละผมมันคนชอบกินในที่ลับแต่ไม่ชอบไข่ในที่แจ้ง ต้องป่าวประกาศบอกว่าผมลวนลามไอดอลพวกมันเหรอ?
ได้ยำตรีนกูมันส์สัดน่ะสิ
“เอาน่า คนนี้กูจริงจัง”
‘หน้าอย่างมึงกูไม่เชื่อหรอกว่ะ
ของแบบนี้ดูที่การกระทำเว่ย’
“เออ กูทำแน่” ทำให้มันท้อง(?)ก่อนไง! แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน!
// Guy Part End //
